Autor: Shejkh Muhamed bin Hadij

Burimi: http://ar.miraath.net/fatwah/7696

Pyetje (pyetësi është nga Libia):

Për çfarë ka nevojë tani daveti selefij në Libi?

Përgjigje:

Pasha Allahun, nuk e di! Ti je më i ditur për këtë çështje tani. Për atë që ka nevojë daveti selefij në çdo vend, në Libi apo diku tjetër. Davet selefij është Islami i vërtetë. Kjo është e para.

E dyta: ka nevojë për dije dhe fikh (kuptim) në fenë e Allahut – Tebareke ue Te’ala –.

E treta: ka nevojë për urtësi (hikmeh).

E katërta: nëse njeriut i është dhënë urtësia, atëherë atij i është dhënë sukses – in sha Allah – për atë që vjen më vonë, e ajo është vlerësimi i dobive dhe dëmeve. Kështu që dihen dëmet që mund t’i bëhen këtij daveti dhe dihen fatkeqësitë që mund t’i vijnë. E gjithë kjo bëhet përmes zgjedhjes së rrugës së saktë në zgjidhjen e problemeve. Të dijë dhe të jetë i vëmendshëm se jo çdo gjë që dihet, thuhet. Dhe jo çdo gjë që thuhet apo është e saktë të thuhet, i ka ardhur koha dhe momenti. Dhe jo çdo gjëje që i vjen koha, janë të pranishëm burrat e saj.

Andaj, ai e ka për detyrë ta dijë këtë çështje dhe të ketë dije të sigurt për këtë. Pra, ti tani mund të fshehësh nga njerëzit diçka prej fjalëve, dhe nuk është në rregull sikur t’u flisje të gjithëve me të, përndryshe do të jetë ashtu siç ka thënë Prijësi i Besimtarëve ‘Alij ibën Ebi Talib – Allahu qoftë i kënaqur me të – :

“Fitne për disa prej tyre.”

Nuk është për të gjithë, por për disa prej tyre.

Pra, ata që dijnë, ia japin vendin qe i takon, kurse ata që nuk dijnë, kjo fjalë i sprovon ata (u bën fitne). Kështu që, për këtë çështje ai duhet të ketë parasysh gjendjen, nivelin, kuptimin dhe fikhun e atyre që ju flet. Pra, ti tani, fsheh diçka prej tyre dhe ua jep atë pas një kohe. U jep të pranishmëve diçka, tani në këtë mexhlis, dhe nuk ua jep atë të tjerëve. Pra, kjo është vendosja e çështjeve në vendin e saj të duhur. Atëherë, për çka ka nevojë daveti?

E para: dija dhe fikhu në fenë e Allahut.

E dyta: urtësia

E treta: vlerësimi i dobive dhe dëmeve, pastaj marrja parasysh dallimin në mes atyre që u flet dhe u mban ndonjë fjalim dhe se jo çdo gjë që dihet, thuhet. Kjo është nga njëra anë.

Çështja e pestë: pastaj duhet që ta kufizojë veten e tij në zgjedhjen e rrugës në të cilën ishin Selefët tanë të devotshëm. Parimi për këtë është:

من كان مُسْتَنًّا فليستَنَّ بمن قد مات فإن الحيَّ لا تُؤْمَن عليه الفتنة

“Kush kërkon që të pasojë një sunet, atëherë le të kërkojë që ta pasojë sunetin e atyre që kanë vdekur, ngase i gjalli nuk ka garanci se nuk do bjerë në fitne.”


Pas të Dërguarit të Allahut – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – pasohen ata që kanë vdekur në rrugën e saktë.

أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّـهُ ۖ فَبِهُدَاهُمُ اقْتَدِهْ

“Këta janë ata, të cilët Allahu i ka udhëzuar, andaj ndiqeni udhëzimin e tyre.” El-En’am, 90

Ndërsa për të gjallët, ti e do njeriun dhe e lavdëron për atë që ka, por mos i jep tezkije (lavdërim) të plotë, ngase njeriu nuk e di se me çfarë do të përfundojë!? Dhe ju keni parë se sa e sa njerëz kanë devijuar.

Magrauij ku përfundoi? Ebul-Haseni ku përfundoi? ‘Alij Hasen el-Halebi ku përfundoi? Dhe tani së fundmi (Halebiu) është bërë me demokratët. Dhe tani Haxhuri ku përfundoi? Përfundoi me këta. Ata u bënë vizitorët e këtij, (siç janë) Ebul-Haseni dhe ‘Alij Haseni si dhe të tjerë.

Pra, i gjalli – o ju të dashurit e mi – nuk shpëton dot nga fitneja. Imam Ahmedi – Allahu e mëshiroftë dhe qoftë i kënaqur me të – nxori në Musnedin e tij nga hadithi Mikdad bin Esued, me zinxhir të mirë (hasen), ku i është thënë, d.m.th i është folur, e ai (Mikdadi) ka thënë:

“Nuk them ndonjë gjë për një person, një njeri apo një burrë pasi që e kam dëgjuar një hadith nga i Dërguari i Allahut – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – derisa sa ai person të vdesë.” Ai menjëherë u pyet: “Çfarë e ke dëgjuar Pejgamberin – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem - të thotë? Ai tha: e kam dëgjuar të thotë:

“Zemra e birit të Ademit ndryshon më shumë se sa tenxherja që vlon.”

Kur një tenxhere arrin pikën e vlimit, si do të jetë lëvizja dhe ndryshimi i saj? Do të lëviz me dhjetëra herë sa një përpëlitje e syrit. Andaj, Mikdadi thotë: “Unë nuk dëshmoj për dikë për ndonjë gjë derisa ai të vdesë.”

Pra, njeriu udhëzohet dhe kërkon që të pasojë sunetin e plotë pas Pejgamberit – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – prej atyre që kanë vdekur në udhëzim. Kurse i gjalli, kihet shpresë për të dhe kihet frikë për të dhe nuk është i garantuar nga fitneja. Andaj, ne jemi urdhëruar:

رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا

“O Zoti ynë, mos na i devijo zemrat tona pasi që na udhëzove.” Al-Imran, 8

Kërkojmë prej Allahut – Subhanehu ue Te’ala – qëndrueshmëri në fe.

Dhe në këtë ka refuzim për atë që thotë: Ai që është i qëndrueshëm në Selefizëm nuk devijon! Çfarë janë këto broçkulla?! Ai ka mundësi që të devijojë edhe nga i tërë Islami, dhe kështu del nga feja, e përndryshe ç’do të thotë (ajeti):


رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا

“O Zoti ynë, mos na i devijo zemrat tona pasi që na udhëzove.” Al-Imran, 8

Dhe fjala e Pejgamberit – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – çfarë do të thotë:


يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِكَ

“O Ti që i rrotullon zemrat, bëje zemrën time të qëndrueshme në Fenë Tënde.”

Kurse ai ishte i Dërguari i Allahut – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – që na mësonte neve këtë (lutje).

Në lidhje me këtë çështje, njeriu duhet ta lus Allahun – Subhanehu ue Te’ala – për qëndrueshmëri në Fe dhe të mos e pasojë vetëm se atë që ka vdekur në Iman, udhëzim, në rrugën e së vërtetës dhe të takuas (frikës ndaj Allahut). Dhe ta dojë të gjallin për shkak të hajrit që ka ai dhe ta respektojë atë, ti jap përparësi, ta nderojë atë që meriton të nderohet, porse të mos i jep tezkije absolute.

E lusim Allahun që ta në bëjë neve dhe juve të qëndrueshëm (në Fe).

Video në AudioSelefi.org

Përktheu: Jeton Shasivari